Ken in Brazilië

hallo allemaal,

hier zal u dus weer een klein verslagje vinden van mijn doen en laten in het prachtige land dat Brasil wordt genoemd. Ik ga waarschijnlijk de helft vergeten te vertellen, maar goed, het zij zo.

Wat is er dus voor een gedeelte gebeurd na het vorige verslagje... . Wel ik heb het slechtste circus ooit gezien, maar het was zo slecht dat het eigenlijk toch grappig was. De helft van de `circus-crew` bestond uit onze welgekende kleine medemens, de dwerg. Verder was er ook nog een goochelaar die best vervangen werd door mijn kleine gastbroertje, want deze kent betere `trucs`. Nog maar gezwegen over de tribune waarop we plaats moesten nemen, dit hoorde volgens mij bij het `spektakel`, u moest al een ervaren koorddanser zijn om veilig op uw plaats te geraken. Maar goed, dit was dus het circus.

Datzelfde weekend ben ik ook met een klasgenoot naar een soort van cowboy-happening geweest. Het was een soort spel. Ik zal het hier even uitleggen. Men heeft nodig..

-een baan van ongeveer 100m en na 70 en 80m telkens een lijn getrokken.          

-een koe

-2 cowboys

verloop.. men jaagt een koe de baan op, deze probeert de overkant te bereiken. Maar cowboy Henk en zijn rakker proberen het dier neer te halen tussen de 2 lijnen (op 70 en 80m).

De week die daar op volgde, was een gewone werkweek met school, Portugese les, voetbal... .Maar op een werkweek volgt een weekend en dit weekend stond bol van bruiloften. Zaterdag eentje in Campina Grande zelf en zondag eentje in Recife. De eerste was een katholiek huwelijk, een huwelijk zoals wij het ook kennen in la Belgique. Het feest dat op de kerkdienst volgde was dik in orde, iemand die mij een beetje kent, weet dan dat ik het vooral over het eten heb dat er rondgebracht werd. Zondag gingen we dan richting Recife, wat een prachtige route was me dat. We reden door typische Braziliaanse dorpjes, waar zeer kleine huisje langs de weg tegen elkander waren opgebouwd en elk huisje wel een andere kleur had. Ook de talloze rietvelden (waar men hier brandstof van maakt) zorgden voor een sprookjesachtig decor. Recife zelf, vond ik wat tegenvallen. Het is een zeer grote stad met 3 miljoen inwoners en ik miste de gezelligheid. het oude Recife moet een beetje op Venetie lijken, maar daar zijn we niet geraakt. Het strand was ook overbevolkt, de zee niet, want daar zwemmen immers dolle haaitjes in, las ik op zo een bordje op het strand. We bleven er tot en met maandag, want maandag 7 september is het hier een soort van nationale feestdag en d`n deze moest dus niet naar school.

De week ging weer voorbij en daar was het weekend weer. Het was weer feest tot de vroege uurtjes met de band van Andre, ik amuseerde me rot en sprak op een gegeven moment 4-5 talen in evenveel minuten. Niet dat ik zat was, maar het ging dus als volgt. Portugees met de meerderheid van de niet engelssprekende Brasileiros, engels met wie het prefereerde boven zijn moedertaal, wat Nederlandse woordjes met iemand die in holland heeft gewoond, frans met een braziliaan die een jaar in Frankrijk had gestudeerd en er begonnen 2 uitwisselingstudenten uit Spanje met me te praten (in een taal dat spaans leek, maar portugees was).

Vandaag gingen we uitgebreid eten met de familie en vrienden en er volgde op die maaltijd een namiddagje in de shopping, het was wel gezellig, lekkere milkshake gehad enz... .

DE FOTO`S! Beste mensen ik heb de moed opgegeven om via dit internetsysteem te uploaden, ik ga eens bestuderen welke andere mogelijkheden er zijn. Als ik ten einde raad ben, stuur ik mijn USB-stick op naar mijn ouderlijk huis en moeten zij die daar wonen, de beelden maar op het internet droppen.

Zo, ik hoop dat ik jullie een beetje blijdschap heb gegeven met dit tekstje en jullie horen nog wel ooit eens iets van mij.

Tchau